Zeven thema's, één rode draad

Problematisch gamen

Wanneer gamen ten koste gaat van school, slaap, relaties of welbevinden — en wat er dan écht speelt.

Gamen is voor de meeste jongeren een waardevolle vrijetijdsbesteding: het biedt ontspanning, vriendschap en een gevoel van competentie. Bij een kleine groep gaat gamen structureel wringen met slaap, school, gezin of welbevinden.

In mijn werk kijk ik voorbij het aantal uren. Problematisch gamen is zelden het hele verhaal: vaker is het verweven met angst, somberheid, sociale onzekerheid of aandachtsmoeilijkheden. Die context bepaalt wat helpt.

Game-gokvermenging

Lootboxen, in-game economieën en gokachtige mechanismen die de grens tussen gamen en gokken doen vervagen.

In steeds meer games zitten mechanismen die op gokken lijken: betalen voor een onzekere uitkomst, virtuele valuta, of het verhandelen van in-game items. Voor jongeren is die grens niet altijd zichtbaar.

Binnen het onderzoeksproject Gam(e)(a)ble bestudeer ik hoe die vermenging eruitziet, wat de risico's zijn en welke preventiestrategieën daarbij passen. Daaruit kwamen het dossier 'Onder de Radar' en een set aanbevelingen voort.

Preventie

Preventie als gedeelde verantwoordelijkheid: gezin, hulpverlening, onderwijs, industrie en beleid.

Preventie werkt zelden door één boodschap aan één doelgroep. Op basis van inzichten van praktijkwerkers ontwikkelde ik een socio-ecologisch model dat preventie spreidt over meerdere niveaus.

Dat betekent concreet: ouders ondersteunen in het gesprek, hulpverleners handvatten geven, scholen betrekken en tegelijk kritisch kijken naar het ontwerp van games en naar regelgeving.

Ouder-kindcommunicatie

Van discussie over schermtijd naar een gesprek dat werkt.

Ouders willen begrijpen wat hun kind bezighoudt, maar de gamewereld voelt vaak vreemd. Verboden en tijdslimieten alleen leiden meestal tot meer conflict en minder gesprek.

Interesse tonen, samen kijken en concrete afspraken maken werkt beter. Daarvoor schreef ik een gespreksgids die ouders stap voor stap door zo'n gesprek loodst.

Digitale media en jongeren

Sociale media, schermgebruik en online leven — genuanceerd, zonder paniekverhaal.

De discussie over jongeren en schermen schiet snel door naar uitersten. Onderzoek laat een genuanceerder beeld zien: wat jongeren online doen en waarom, doet meer ter zake dan hoelang.

Ik vertaal die nuance naar praktijk en publieke communicatie, zonder de reële zorgen van ouders en professionals weg te wuiven.

Klinische praktijk

Individuele begeleiding van jongeren en jongvolwassenen bij wie digitaal gedrag verweven is met bredere psychische klachten.

Naast onderzoek werk ik als klinisch psycholoog met jongeren en jongvolwassenen in Antwerpen. Daar zie ik hoe gamen, angst, somberheid en identiteit met elkaar verweven raken.

Die praktijkervaring houdt mijn onderzoek scherp — en het onderzoek houdt mijn praktijk actueel.

Wetenschapscommunicatie

Onderzoek vertalen naar taal die ouders, jongeren, professionals en journalisten kunnen gebruiken.

Onderzoek dat in een tijdschrift blijft steken, verandert weinig. Ik vertaal bevindingen naar dossiers, gespreksgidsen, lezingen en media-optredens.

Daarbij hou ik vast aan één regel: nuance mag niet sneuvelen voor de soundbite.